This page contains Greek.
“Βραδυνοί θρύλοι”, για φωνή και πιάνο (1940 – 41)
Οι περισσότεροι συνθέτες της Ελληνικής Εθνικής Σχολής (καλύπτει περίπου το α΄ μισό του αιώνα) καλλιέργησαν με ένα τρόπο συχνά επιτυχημένο τη μορφή του τραγούδιού για μια φωνή με συνοδεία πιάνου. Στη μορφή αυταή ο Μανώλης Καλομοίρης (1883 – 1962) και ο Αιμίλιος Ριάδης (1886; - 1935) μπορούμε να πούμε ότι στάθηκαν δάσκαλοι απαράμιλλοι, παρ’ όλο που ο πρώτος παραδεχόταν ανοιχτά και ειλικρινέστατα ότι ζήλευε τον Ριάδη για τα επιτεύγματά του. Κι όμως δεν έχει γίνει εντελώς συνείδηση το ότι ο Καλομοίρης υπήρξε ο μόνος συνθέτης της σχολής αυτής που έγραψε κύκλους τραγούδιών, Liederkreise με την έννοια του Χειμωνιάτικου Ταξιδιού του Σούμπερτ ή του Ζωή και Έρωτας μιας Γυναίκας, του Σούμαν. Τα αριστουργήματα του Ριάδη μπορεί μερικές φορές να είναι συγκεντρωμένα σε ότ,ι αποτελούν μάλλον συλλογές τραγουδιών κάτω από ένα κοινό τίτλο, ενώ άλλες περιπτώσεις τέτοιων συλλογών με μια κάποια θεματική ενότητα μπορούν ίσως εύκολα να επισημανθούν σε κατάλογους έργων άλλων συνθετών. Όμως τις συλλογές αυτές μόλις θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «κύκλους τραγουδιών». Ίσως λοιπόν μόνο ο Καλομοίρης να έγραψε «κύκλους τραγουδιών με την αυστηρότερη σημασία του όρου. Ανάμεσά τους τη σημαντικότερη θέση κατέχουν οι Βραδυνοί Θρύλοι (1940 – 41) και Πέρασες (1946) και οι δύο σε στίχους από τη συλλογή «Βραδυνοί Θρύλοι» του ποιητή Κωνσταντίνου Χατζόπουλου (1871 – 1920). Για να ανακαλύψουμε κύκλους τραγουδιών αυτού του διαμετρήματος θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα χρονολογικά πλαίσια της Εθνικής Σχολής για να απαντήσουμε τον Κύκλο του C.N.S. (1954) του Χατζιδάκι, σε στίχους του συνθέτη και τα ασύγκριτα Έξη Τραγούδια του Έλιοτ (1955) του Γιάννη Χρήστου (1926 – 70).